{"id":2733,"date":"2026-04-10T16:00:00","date_gmt":"2026-04-10T14:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/?p=2733"},"modified":"2026-04-10T11:20:39","modified_gmt":"2026-04-10T09:20:39","slug":"blog-wat-heb-je-nog-voor-elkaar-over","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/blog-wat-heb-je-nog-voor-elkaar-over\/","title":{"rendered":"Wat heb je nog voor elkaar over?"},"content":{"rendered":"
\"TP<\/figure>
\n

Auteur: Raoul Michels<\/strong>
Genre: Zelfhulp – lifestyle<\/strong><\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

 Het huwelijk is hard werken. Twee verschillende personen, met uiteenlopende achtergronden, verlangens, gedachten en toekomstbeelden, komen bij elkaar en beloven elkaar trouw. Puur objectief gezien klinkt het heel romantisch, maar als nutteloos veel werk. In onze huidige maatschappij klinkt dan ook keer op keer de veronderstelling dat een huwelijk “het beste in beiden naar boven moet brengen”. Jezelf wegcijferen ten koste van de ander wordt geduid als toxische relatie. In deze moderne gedachte is het huwelijk een contract: seksuele bevrediging voor emotionele steun, financi\u00eble zekerheid voor een zorgeloos huishouden, gezonde kinderen voor een duurzame oude dag. Het wekt ook een onmogelijke verwachting voor de jonge mannen en vrouwen die tegen dit levensbepalende moment opkijken. En steeds meer mensen haken af. <\/p>\n\n\n\n

Is dit ook wat bedoeld werd, toen gezegd werd: “Het is niet goed, dat de mens alleen is.”? Laten we het huwelijk eens van een andere kant bekijken. Niet vanuit wat het ons oplevert, maar vanuit de liefde. Wat hebben we over voor onze partner? Niet omdat dat nu eenmaal sociaal gewenst is, of zodat wij er uiteindelijk ook nog wat aan zouden hebben… Nee, wat zijn wij bereid op te geven? Wat willen wij onze partner geven? <\/p>\n\n\n\n

Laat ik meteen maar duidelijk maken dat ik dit als man schrijf. Ik hoop dat in de toekomst ook het vrouwelijke perspectief wordt opgeschreven. <\/p>\n\n\n\n

In voor- en tegenspoed <\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Laten we beginnen bij die standaardvragen: blijf ik trouw en een blijvende steun voor mijn vrouw als wij in armoede raken, zij gewond of chronisch ziek raakt, haar psychische kracht afneemt, of wij gebukt gaan onder andere lasten die ontzettend veel van mijn tijd, geld, carri\u00e8re en energie kosten? Kortom, staan wij achter onze trouwgeloften? In voor- \u00e9n tegenspoed\u2026 Als depressie toeslaat en jaren achtereen het huwelijksbed voor je gesloten blijft, blijf je vrouw dan trouw? Als je je baan moet opgeven, moet verhuizen en alle sociale dingen moet be\u00ebindigen omdat je permanent mantelzorg moet verlenen, zul je dat dan doen? Als je vrouw haar schuld opbiecht, omdat ze grote schulden heeft gemaakt, is vreemdgegaan, of in de gevangenis belandt, is de wens om haar te vergeven dan ook het eerste wat bij je opkomt? \u2018Ja natuurlijk,\u2019 zeg je in je \u2018verliefdheid\u2019. <\/p>\n\n\n\n

Maar wees toch eerlijk! We zullen het antwoord op deze situaties pas weten als ze zich aandienen. Dit zijn extreme zaken. Natuurlijk moeten we erover nadenken, en het er ook samen over hebben, maar hoe vaak gebeurt zoiets nu? <\/p>\n\n\n\n

Werk en Gezin <\/strong><\/h2>\n\n\n\n

De veel interessantere vraag is de toepassing in ons dagelijks leven. In de meest extreme vormen van tegenspoed leer je elkaar onherroepelijk kennen, dat is waar. Maar die off-day, die avond met hoofdpijn, of die maand waarin je financieel alweer niet rondkomt, hoe ga je daarmee om? Om deze vragen te kunnen beantwoorden moet je eerst heel helder hebben hoe je de taken in het gezin en het huwelijk hebt verdeeld. Het maakt een wereld van verschil of je voor je werk <\/p>\n\n\n\n

weken achtereen op zee zit, of iedere dag om half vijf je computer dichtklapt. Ik ga in dit artikel niet per situatie uiteenzetten wat je zou moeten doen. Hoe zou ik dat ook kunnen? Ik ken alleen mijn eigen situatie, en zelfs daar heb ik niet overal een pasklaar antwoord. <\/p>\n\n\n\n

Maar laat ik je \u00e9\u00e9n vraag stellen. Als het gaat om werk, wat is dan je eerste vraag? Is dat \u2018Wat moet er wijken voor mijn carri\u00e8re?\u2019 of \u2018Wat moet ik opofferen om mijn gezin te onderhouden?\u2019 Het antwoord op die beide vragen kan hetzelfde zijn. Maar het is de mentaliteit die het verschil maakt. Je vrouw \u00e9n leidinggevende zullen deze motivatie opmerken, niet alleen de gevolgen die je eraan verbindt. Wees dan ook open en eerlijk naar beiden. <\/p>\n\n\n\n

In mijn gezin hebben de keuze gemaakt voor een \u00e9\u00e9nverdienersmodel. Ikzelf werk fulltime, met regelmaat een weekje in het verre buitenland, en mijn partner is de hele dag thuis en zorgt voor de kinderen (2 en 4 jaar). Ik zeg niet dat deze verdeling de \u00e9nige goede is. Zeker niet. Wij mogen dusdanig gezegend zijn dat ik in mijn eentje de financi\u00eble last van ons gezin kan dragen, maar niet iedereen heeft die mogelijkheid. <\/p>\n\n\n\n

Deze regeling heeft natuurlijk ook een schaduwkant. Mijn sociale contacten spreek ik niet veel meer, en het gebeurt, ook als ik binnenlands werk, dat ik mijn kinderen soms een aantal dagen niet \u2018wakker\u2019 zie. Toch weet ik dat ik op deze manier voor mijn vrouw en kinderen een bestaan op kan bouwen, en ik hen een veilige en stabiele omgeving kan bieden. <\/p>\n\n\n\n

Een lange dag <\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Als ik na een lange dag thuiskom, vermoeid het portier van mijn auto sluit en de voordeur opendoe, kan het zomaar zo zijn, dat mijn vrouw een nog veel vermoeiendere dag heeft gehad. Drie glazen kapot (iedere keer volledig gevuld natuurlijk), kinderen die continu aan de rok van moeders hangen om te laten zien wat ze nu weer hebben ontdekt, een boete of rekening op de keukentafel en vanwege alle stress, natuurlijk weer een terugval in de zindelijkheid. Het gebeurt. Je kan je huishouden n\u00f3g zo perfect op orde hebben, maar dit soort dagen zijn voor alle ouders herkenbaar. Ook als je geen kinderen hebt, je partner kan (thuis of op haar werk) simpelweg een slechtere dag gehad hebben dan jijzelf. Op zulke momenten word je altijd geacht om te kunnen inspringen. Je ziet dat zaken moeten gebeuren, je pakt de stofzuiger even, maakt alvast het eten klaar, verschoont een bed of neemt de kinderen even mee naar de speeltuin om de hoek, zodat zij hun energie kwijt kunnen en je huis even een oase van rust wordt. Ja, dat wordt van me verwacht, maar ik doe het zeker niet altijd met plezier. Wel vanuit mijn hart! Dat is ook gewoon je taak als man, als echtgenoot en als vader. <\/p>\n\n\n

\"Wat<\/a><\/figure>\n\n\n

En vraag je dan hoe haar dag was, ja, nogal wiedes dat je een ietwat bits antwoord terug krijgt. \u2018Dat zie je toch?\u2019 Nee, laat je zorg en je liefde spreken in je daden. Het goede gesprek is natuurlijk ook nodig. Je vrouw heeft tijd nodig om alles even te ventileren, net zoals jijzelf de frustraties en successen van je werk wil delen. Maar kies daar het geschikte moment voor uit. <\/p>\n\n\n\n

Voel je ook niet schuldig. Je vrouw heeft er voor gekozen om je tijdens je werk hierover geen appje te sturen. Niet omdat ze je vergat, of je \u2018er even niet bij kan hebben\u2019, maar omdat zij je niet tot last wil zijn. Dat betekent ook dat, als ze dat appje w\u00e9l stuurt, er actie van je verwacht wordt. Kijk of je een uurtje eerder naar huis kan. Kan dat niet? Bel haar dan meteen even. Als je niet veel kan doen, doe dan alsnog wat je w\u00e9l kan. Zelfs als het ondermaats aanvoelt. Ja, in eerste instantie zal het misschien voor haar ook ondermaats voelen, maar je hebt gedaan wat je kon. Dat wordt herkend. En dat had ze nodig. <\/p>\n\n\n\n

Een avondje samen <\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Er zijn mensen die zeggen, \u2018Kiezen tussen vrouw en vrienden bestaat niet\u2019. Daarmee bedoelen ze dat ze prima hun sociale contacten en hun huwelijksleven kunnen balanceren. Dat onderschrijf ik niet. Je sociale leven mag zeker een rol hebben, en binnen het huwelijk moet daar ook ruimte voor zijn, maar let wel op. Je vrouw moet uiteindelijk op de eerste plaats staan. Dat heb je haar tenslotte gezworen. Als je wilt stappen met je vrienden en je vrouw spreekt je daarop aan, ga dan bij jezelf te raden, waarom doe ik dit? Om even te ontsnappen uit de dagelijkse hectiek en je hoofd eens helemaal leeg te maken? Stop! Dan bel je direct af. Want dat is geen medicijn, dat is vluchten. Dan ga je een avondje met z\u2019n twee\u00ebn regelen. Uit of thuis, het maakt niet uit, maar dan is het tijd om te praten. Afspreken met vrienden kan altijd nog. Dit is werken aan je huwelijk, aan je relatie. Daar zal je alles voor opzij moeten zetten, want dat kan je nooit meer inhalen. <\/p>\n\n\n\n

Andersom geldt dat trouwens net zo. Als je vrouw met vriendinnen afspreekt en jij voelt je alleen, praat er dan over. Vraag in een berichtje hoe laat ze thuis is, en blijf wakker. Geef niemand reden om te zeggen: \u2018Ja, maar jij hebt er toch \u00f3\u00f3k niks aan gedaan?\u2019 <\/p>\n\n\n\n

Stel in dat avondje samen dan ook boven alles h\u00e1\u00e1r belang voorop. Verwacht je dat een dergelijke avond met seks eindigt, vergeet het maar. En anders is het meteen de laatste keer\u2026 Want dan wordt het een transactie. Seks voor emotionele steun. Het sloopt relaties. <\/p>\n\n\n\n

Dit zijn de meest basale omgangsvormen van het huwelijk, maar tegenwoordig lopen veel huwelijken kapot omdat er niet meer gepraat wordt. Er wordt verwacht, teleurgesteld, gehoopt op verbetering, en tenslotte opgegeven. Niet alle huwelijken eindigen daarmee ook. Dat is soms ook pijnlijk om te zien. Echtparen die al tientallen jaren samen zijn, maar elkaar nooit hebben leren kennen. Mannen die na hun pensioen ineens thuis komen te zitten en tot de conclusie komen dat ze hun vrouw niet meer herkennen. De remedie is eenvoudig, maar je moet er wel de tijd voor nemen. Als je iedere avond weg bent, continu aan het werk bent, met vrienden afspreekt, sport, vrijwilligerswerk doet, klust in huis of tuiniert, waar is dan nog ruimte voor je relatie? <\/p>\n\n\n\n

Principes <\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Twee geloven op \u00e9\u00e9n kussen, daar slaapt de duivel tussen. Het spreekwoord vindt zijn oorsprong in de verzuiling, maar is tegenwoordig niet minder waar. De risico\u2019s zijn wezenlijk en zeer groot wanneer jij en je partner het op de meest basale onderwerpen niet eens kunnen worden. <\/p>\n\n\n\n

De kans dat je het nergens over eens wordt is nihil. Dat is een schifting die als het goed is plaatsvindt in de verkeringsfase. Maar ook tijdens het huwelijk kunnen er nog fundamentele punten opduiken. Hoe ga je daarmee om? Principes zet je niet zo maar overboord. Hoe onderwijs je je kinderen, als je het als ouders al niet eens kan worden? Er zijn er die zeggen: \u2018We leren ze dat papa en mama het niet met elkaar eens zijn, en als ze oud genoeg zijn, mogen ze zelf kiezen.\u2019 Ja, dat is de rode loper uitleggen voor de duivel. Als kinderen van de ene ouder \u00e9\u00e9n snoepje mogen, en van de ander twee, is dat nog af te spreken. Maar gaat het om de echt principi\u00eble zaken? De opvoeding van je kinderen? Naar welke kerk gaan we? Wat doen we als we er niet meer zijn? <\/p>\n\n\n\n

Dat zijn vragen die niet zomaar uitgepolderd kunnen worden. Daar zijn geen compromissen te vinden, omdat het principi\u00eble zaken zijn. Als er scheuren in het huwelijk zitten, zijn kinderen de eerste die daar gebruik van maken. En wie zal ze ongelijk geven? Ook zonder kinderen werken deze zaken, als je er niet blijvend aandacht aan geeft, langzaamaan wantrouwen. Als je ze niet bespreekt om de confrontatie uit de weg te gaan, zal de kloof haar steeds verder van jou verwijderen. Daarom is die verkeringstijd zo belangrijk. Je leert de diepste persoonlijkheden van elkaar kennen. Je geeft je ziel bloot en ontvangt zicht op het meest intieme van je potenti\u00eble partner. Dat is niet de fysieke intimiteit (hoewel je ook verschil van inzicht hier nooit onbesproken moet laten), maar bovenal je grondbeginselen. Wie ben je als persoon. Als je dat niet eens weet, hoe ga je dan je kinderen, wanneer zij volwassen geworden zijn, nog kunnen herkennen? Als de verliefdheid doorzet en je alles van je partner wil vergeven, zonder dat er uitzicht op verzoening is, waar begin je dan aan? <\/p>\n\n\n\n

Daarom, houd het niet voor jezelf. Ga in gesprek. Ontdek waar de overeenkomsten zitten, en benoem de verschillen. Blijf niet hangen in je eigen gelijk, of in haar \u2018ongelijk\u2019, maar leer waar jullie het oneens zijn en leer ermee om te gaan in het dagelijks leven. <\/p>\n\n\n\n

Het is een illusie om te denken dat jullie het altijd eens zullen zijn. Maar wanneer je de verschillen niet durft te benoemen of te bespreken (in welke fase van je relatie dan ook), dan is je huwelijk op dat moment al niets meer dan een loze huls. <\/p>\n\n\n\n

Liefde en verlangen <\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Mannen, wij zullen een vrouw nooit volledig kunnen doorgronden. Op geen vlak komt dat duidelijker naar boven dan bij de fysieke intimiteit. Seksuele relaties zijn de meest complexe, juist omdat de man en de vrouw een geheel andere relatie hebben tot seksueel genot en verlangen. <\/p>\n\n\n\n

Wees je er altijd van bewust dat je vrouw die avond heel anders beleeft dan jij. De beste seks komt voort uit het bevredigen van de \u00e1nder (ja, ook voor jullie, mannen!). Dat betekent wel dat je je dierlijke instinct ondergeschikt moet maken aan jullie relatie. Want seks is niet een losstaand fenomeen dat toevallig bij je relatie hoort. Nee, het is een essentieel onderdeel van iedere huwelijksband. De avondjes op de bank en de avondjes tussen de lakens zijn twee kanten van dezelfde munt. Weet dat een vrouw zich tijdens de seks voor jou op haar kwetsbaarst toont, en geeft. Dat is iets waarvan wij mannen de diepte op geen enkele manier kunnen begrijpen. Ook een \u2018snelle wip\u2019 of een korte streling is een seksueel geladen en uiterst kwetsbare positie voor de vrouw. Neem het niet voor lief, wees haar dankbaar voor ieder moment en wees je bewust dat de handeling samen hoort te gaan met het gesprek, onderling begrip en \u00e9chte intimiteit. <\/p>\n\n\n\n

Natuurlijk betekent dit niet dat je al je verlangens zomaar in een diep laatje moet verbergen, en af moet wachten tot zij ergens mee komt. Nee, de man heeft gemiddeld niet voor niets een groter libido dan de vrouw. Wees proactief en verberg je verlangens nooit. Als jij het niet zegt, zal zij het ook niet kunnen weten. Maar voel je niet vernederd of ongewenst als het antwoord een keertje \u2018nee\u2019 is. Op zo\u2019n moment mag je zeker weten dat ook jij er geen plezier aan zal beleven. Hoeveel te meer wanneer het antwoord \u2018ja\u2019 is, of dat de vraag niet eens gesteld hoeft te worden! <\/p>\n\n\n\n

De zegen volgt <\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Is er dan echt zo weinig positiefs te melden? Al dat zwoegen en ploeteren. Ik had er in de inleiding toch over dat de verwachtingen zo hoog zijn? Dat is een te snelle conclusie. Ja, alle zaken die ik zojuist genoemd heb kosten tijd, moeite en energie. Ze vergen opoffering en een oefening in liefde. Maar daar staat een prachtige belofte, een heerlijke vrucht, tegenover, en het zijn geen zaken die je aan je vrouw \u2018moet bewijzen\u2019. Je vrouw zal je inzet herkennen. Ook zij ziet alles wat je in je huwelijk stopt. En die liefdegaven worden beantwoord. Een keertje uit eten of een mooie avond met z\u2019n twee\u00ebn is natuurlijk mooi, maar het grootste geschenk is dat je als man mag zien hoe je huis er \u00e9\u00e9n is van rust, genade en liefde. Wat je persoonlijk ook terugkrijgt, het is geen verwachting, het is geen wederkerigheid of het inlossen van een vermeende schuld, maar praktische liefde. Dat is de dagelijkse praktijk van het huwelijk. <\/p>\n\n\n\n

Een relatie die continu onderhouden wordt heeft tijd voor \u00e9cht diepgaande gesprekken. Een gezin dat gezamenlijk alle tegenslag te lijf gaat heeft ruimte en tijd om eens een dagje uit te gaan. Dan hangt er geen donkere wolk van stress of zorgen over je, maar een frisse wind die je alert houdt, en waar je van kan genieten. Dan raak je niet in paniek als de wind langzaam toeneemt tot een storm. Je weet wat je aan elkaar hebt, en trekt in alles samen op. <\/p>\n\n\n\n

Want wanneer kan je meer genieten van die frisse wind? Als je weet dat je de storm kan doorstaan, of als iedere zucht je herinnert aan je kwetsbaarheid? <\/p>\n\n\n\n

Een vijandige wereld <\/strong><\/h2>\n\n\n\n

Open en eerlijk zijn over wat je opgeeft in je relatie is niet populair. Afbouwen van je studentikoze kameraadschappen, praten over je diepste principes en openstaan voor kritiek, niemand staat erom te springen. Toch is het een wezenlijk onderdeel van een goed huwelijk. En soms moet je even op de zaken gewezen worden. Het onderwijs en de huidige samenleving zullen het in ieder geval niet doen. Keer op keer komt de neoliberale gedachte op de voorgrond: \u2018Wat heb \u00edk eraan\u2026\u2019 Het is puur hedonisme. Eigen wil, eigen recht, eigen verantwoordelijkheid. Een relatie kan niet bestaan met die uitgangspunten. Het is h\u00e1\u00e1r wil, j\u00f3\u00faw plicht, j\u00fallie gezamenlijke verantwoordelijkheid. Als afsluiter wil ik je graag wijzen op een tekst uit de Bijbel, uit Efeze 5. Lees dan voorbij de vermaning aan de vrouwen, die is niet voor ons mannen bedoeld. Daar mogen wij geen rechten aan ontlenen en geen verwachtingen van krijgen. Lees door vanaf vers 25: <\/p>\n\n\n\n

\u201cMannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente liefgehad heeft en Zich voor haar heeft overgegeven, opdat Hij haar zou heiligen, door haar te reinigen met het waterbad van het Woord, opdat Hij haar in heerlijkheid voor Zich zou plaatsen, een gemeente zonder smet of rimpel of iets dergelijks, maar dat zij heilig en smetteloos zou zijn. Zo moeten de mannen hun eigen vrouwen liefhebben als hun eigen lichamen. Wie zijn eigen vrouw liefheeft, heeft zichzelf lief.\u201d\u00a0<\/em><\/p>\n\n\n\n

Zo vlak na Pasen is dat een krachtige boodschap. Ons huwelijk mag een profetie worden. Zoals wij onze vrouwen liefhebben, zo zal het zijn als de Bruidegom ons aanneemt op de Laatste Dag. Sluit dan nu je scherm, ga naar je vrouw, en heb haar lief. <\/p>\n\n\n\n

\n

Auteur: Raoul Michels<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

\n
Wordt schrijver voor de TP Journal<\/a><\/div>\n<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

 Het huwelijk is hard werken. Twee verschillende personen, met uiteenlopende achtergronden, verlangens, gedachten en toekomstbeelden, komen bij elkaar en beloven elkaar trouw. Puur objectief gezien klinkt het heel romantisch, maar als nutteloos veel werk. In onze huidige maatschappij klinkt dan ook keer op keer de veronderstelling dat een huwelijk “het beste in beiden naar boven […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":2732,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[70],"tags":[39,36,40],"class_list":["post-2733","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-zelfhulp-lifestyle","tag-turning-point-journal","tag-raoul-michels","tag-turning-point"],"blocksy_meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2733","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2733"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2733\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2732"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2733"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2733"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2733"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}