Groot nieuws in de wereld van de internationale rechtspraak! Gabonese Republiek is bezig haar militaire basis op het afgelegen eilandje Mbani\u00e9 te ontruimen. Hoe onbenullig het nieuws voor ons in Nederland misschien ook klinkt, de reden hiervoor vinden we in Den Haag. Een langlopend grensgeschil tussen Equitoriaal Guinee en Gabon over olierijke eilanden voor de kust1<\/a><\/sup>, werd door de rechters van het Internationaal Gerechtshof beslist in het voordeel van Equitoriaal Guinee. Beide landen hebben sindsdien dit vonnis aanvaard en de grens erkend en gehandhaafd. Helaas is dit niet wat meestal de nieuwsberichten haalt. En dat is uitzonderlijk. Want dat dit vonnis wordt opgevolgd en dat Gabon nu de unieke stap maakt op haar militaire aanwezigheid op Mbani\u00e9 te be\u00ebindigen is een unicum voor het Internationaal Gerechtshof (ICJ). Sinds de oprichting in 2001 is dit de eerste keer dat beide partijen op deze vreedzame manier akkoord gaan met het vonnis van de rechters in Den Haag.<\/p>\n\n\n\n Dat is natuurlijk niet hoe het internationaal recht in het nieuws komt. In plaats van netjes afgewikkelde geschillen lezen we van Amerikaanse sancties en een premier van een democratisch, door terreur geteisterd land, die aangeklaagd wordt voor oorlogsmisdaden. Dit zijn de twee gezichten van het internationaal recht. Aan de ene kant het onderbelichte, de scheidsrechterstaak die aanvaard en gerespecteerd wordt, aan de andere kant frontale aanvallen over en weer op en vanuit de hoven in Den Haag.<\/p>\n\n\n\n In de nadagen van 1945 begon er een uniek proces. 24 nazi-kopstukken, de nog levende militaire en politieke leiders van het regime, werden voor een internationaal tribunaal gedaagd voor misdrijven die speciaal voor dit tribunaal gedefinieerd werden: misdaden tegen de menselijkheid en genocide.<\/p>\n\n\n\n 12 van hen werden veroordeeld tot de doodstraf, enkelen pleegden zelfmoord in hechtenis, en de meeste anderen kregen veelal lange gevangenisstraffen2<\/a><\/sup>. Het was de eerste keer dat een internationaal tribunaal (oorlogs-)misdaden op persoonlijke titel bestrafte; hieronder bevonden zich mensen die een rol speelden bij de jodenvervolging, het onderwerpen van gevangenen aan medische experimenten en de meest lugubere omstandigheden waaronder ‘naar ras minderwaardige mensen’ werden behandeld, zowel in Duitsland als in de bezette gebieden.<\/p>\n\n\n\n Het was een knap staaltje jurisprudentie. De oorlog was net gewonnen, en de wensen van Stalin en Churchill voor directe standrechtelijke executie werden overtroefd door een tribunaal waarin de vier voornaamste geallieerde machten plaatsnamen. Het was meer dan een koele politieke berekening. Hier zat echt een idealistisch perspectief achter, zeker vanuit presidenten Truman en De Gaulle. Toen premier Clement Attlee Winston Churchill opvolgde schaarde hij zich achter deze beweging3<\/a><\/sup>, en aldus ging Stalin ook maar overstag.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Natuurlijk ging ook niet alles helemaal goed. De wijze van executie in het bijzonder is zodanig rampzalig verlopen dat ophanging sindsdien nooit meer door een internationaal tribunaal is opgelegd als strafmethode. Toen in 2002 het Internationaal Strafhof en het Internationaal Gerechtshof werden opgericht werd dan ook niet de uitvoering, maar het ideologisch principe achter dit proces gezien als de blauwdruk voor het toekomstig Internationaal Recht. Een b\u00e8taversie van hoe het internationaal recht zou moeten functioneren, niet foutloos, maar met de juiste intenties. Gezeteld in Den Haag, zouden de aangesloten landen geschillen kunnen neerleggen bij het Internationaal Gerechtshof (ICJ), en het Internationaal Strafhof (ICC) kreeg van de lidstaten het mandaat om autonoom mensenrechtenschendingen aan te klagen en te berechten.<\/p>\n\n\n\n Maar laat je niet in de luren leggen. “Internationaal” betekent niet “universeel” en “recht” is lang niet zo blind als het beeld van Vrouwe Justitia je zou willen doen geloven. De menselijke drang naar wraak overtroeft ieder ideaal van onafhankelijke rechtspraak. De wereld kijkt niet op dezelfde manier naar deze rechtbanken. Veronderstellen dat alle culturen en alle politieke systemen van alle landen ter wereld zich gedwee laten beoordelen door een internationale rechtbank, is utopisch tot in het absurde. Voor veel landen spelen de politieke argumenten een veel grotere rol dan de ide\u00eble wens tot een universele scheidsrechter.<\/p>\n\n\n\n Aan de ene kant hebben we de ideologische voorstanders: West-Europa, Japan, grote delen van Afrika, India en de overige voormalige Gemenebestlanden. Deze zijn onder te verdelen tussen de idealisten (bijvoorbeeld West-Europa en Australi\u00eb), die in het ICC en ICJ de ultieme oplossing zien voor een langlopend probleem: wie controleert de macht van mensen die binnenlands alle macht naar zich toegetrokken hebben? Japan, onder een diep-historisch schuldbesef valt ook onder deze categorie. India, hoewel officieel geen lid van het Strafhof om politieke redenen, is ideologisch helemaal geen tegenstander van dit principe.<\/p>\n\n\n\n Aan de andere kant hebben we twee andere categorie\u00ebn landen die deze rechtspraak vaak geheel verwerpen. Het frame is vaak dat deze landen, zoals de VS, China en Rusland, alleen maar voor eigen rechter willen spelen, en dat dit \u2018frivole project\u2019 hun eigen macht en prestige aantast. Toch zijn er twee fundamentele redenen waarom een aantal landen deze Hoven niet erkennen, en die zijn veel fundamenteler en complexer dan machtswellust: een gebrek aan tegenmacht en een aantasting op de felbevochten soevereiniteit. In de Arabische wereld is er altijd een groot wantrouwen geweest naar internationale organen, die veelal gezien worden als neokolonialistische projecten vanuit West-Europa. Een ander, vaak vergeten argument is de islam. De Arabische wereld kent maar \u00e9\u00e9n Rechter, en dat een werelds instituut zich die macht zou aanmeten gaat er bij de vaak diepreligieuze islamitische staten dan ook niet in. Kijken we naar de Verenigde Staten, dan zien wij iets soortgelijks, maar dat valt niet zo eenvoudig uit te leggen. Om dat goed te begrijpen moeten we teruggrijpen op de leer van Montesquieu: de Trias Politica, de moderne uitwerking van Checks and Balances in de Amerikaanse legislatuur en hoe dit fundament nog altijd in alle lagen van de Amerikaanse samenleving doorwerkt.<\/p>\n\n\n\n Sinds president Trump aan zijn tweede ambtstermijn is begonnen in de Verenigde Staten, ligt vooral het Internationaal Strafhof onder een vergrootglas. Maar Trump was niet de eerste Amerikaanse president die bezwaren had tegen een supranationale instantie die soevereine landen zou kunnen bestraffen. Onder President George W. Bush heeft het Congres het Statuut van Rome nooit geratificeerd4<\/a><\/sup>, en hoewel zowel presidenten Barack H. Obama5<\/a><\/sup> en Joseph R. Biden6<\/a><\/sup>\u00a0zich er enigszins positief tegenover hebben uitgelaten hebben ook zij ratificatie altijd verre van de agenda gehouden. Het hele idee van een internationale overheid (in welke vorm dan ook) gaat namelijk rechtstreeks in tegen de Onafhankelijkheidsverklaring, die in de Verenigde Staten nog altijd als schier heilig stichtingsdocument wordt beschouwd. Alle presidenten sinds de oprichting van het ICC hebben zich hier over uitgelaten. De opstellers van dit document in 1773 waren kinderen van de verlichting en bovenal be\u00efnvloed door de Trias Politica van Montesquieu. Rechtspraak, Wetgever en Uitvoering zijn de drie pijlers waar de gehele Amerikaanse grondwet op gebouwd is. In tegenstelling tot de Europese verlichtingsdenkers, die de theorie van Montesquieu probeerden in te passen in hun bestaande systemen, gaf de Amerikaanse revolutie de unieke kans om volledig op nieuw te beginnen, en het systeem te wortelen in de lijn van deze Franse rechtsfilosoof. Volledig in lijn met de uiteenzettingen van Montesquieu, functioneren deze pijlers als elkaars tegenmacht. In de Verenigde Staten staat dit bekend als \u2018Checks and Balances\u2019. Montesquieu mag dan wel een verlichtingsdenker zijn uit de achttiende eeuw, zijn filosofie rond staatsinrichting en macht is diep verweven de risico\u2019s van macht zoals uiteengezet door Aristoteles, en het idee van de universele verdorvenheid van de mens, zoals door eerste Amerikaanse kolonisten, veelal puriteinen en andere orthodoxe christenen, meegenomen naar de Nieuwe Wereld.<\/p>\n\n\n\n In de wereld van 1776 was de enige analogie voor een supranationale rechtbank de nukken van de Britse kroon. Maar dat betekent niet dat deze visie in \u00e9\u00e9n historisch precedent is blijven hangen. Ieder Amerikaans kind krijgt op school uitgelegd hoe mensen niet te vertrouwen zijn met macht, en dat een goed systeem altijd een controlerende macht moet hebben om te kunnen functioneren.7<\/a><\/sup> Dat is de reden dat de Amerikaanse democratie veel verder in de maatschappij is verankerd dan in menig Europees land. Verkiezingen voor ouderraden van scholen, hoewel nominaal aanwezig in Nederland, zijn in de Verenigde Staten een onvergelijkbaar fenomeen.<\/p>\n\n\n\n En zo hebben de Verenigde Staten dit niet alleen met de wetgevende en uitvoerende macht. De derde pijler van Montesquieu is de Rechtspraak. De manier waarop dat in Amerika is verweven met de democratie doet in Europa alle nekharen overeind staan. Verkiezingen voor openbaar aanklagers, rechters en sheriffs, tot op districtsniveau? Een centraal rechtsprekend orgaan voor iedere staat, om nog maar te zwijgen van de verschillende reservaten en de rechtspraak aldaar? Een Europeaan zou onmiddellijk zijn vingertje heffen en wijzen op het gebrek aan onafhankelijkheid van de rechtspraak.<\/p>\n\n\n\n Maar vanuit de Amerikaanse gedachte is dat juist gevaarlijk. Met Montesquieu in de hand wijzen zij op de potentie voor tirannie als \u00e9\u00e9n van de pijlers ongecontroleerd zijn werk kan doen. Wanneer gerechtelijke uitspraken in Nederland politiek beleid sturen, wanneer het Europees Hof van Justitie schijnbaar wetten kan afdwingen bij lidstaten, ziet een Amerikaan daarin zijn angst bevestigd. Europa lijdt, in Amerikaanse ogen, aan een tirannie van de rechtspraak, die, ongekozen en ongecontroleerd, zijn gang gaat en zijn stempel drukt op de politieke realiteit.<\/p>\n\n\n\n Dus verplaats je eens in de Amerikaanse gedachte. Drie machten die elkaar in balans houden zouden ineens verantwoording moeten afleggen aan een ongekozen, buitenlands, en ongecontroleerd internationaal orgaan. Is het land dan nog wel soeverein? Wat doet dat met de democratische waarden? Wie is de wetgever, en de uitvoerder die deze rechtspraak in balans zou moeten houden? En daar snijdt de discussie een gevoelig punt aan. De internationale gemeenschap heeft namelijk geen antwoord op die vragen. Sterker nog, als er \u00e9\u00e9n punt van kritiek altijd onbeantwoord is gebleven is het dat de uitspraken van het ICC en ICJ niet kunnen worden afgedwongen. Er is simpelweg geen uitvoerende macht. Ze zijn volledig afhankelijk van de politieke wil in iedere afzonderlijke lidstaat om zich te schikken naar de uitspraken van deze Hoven.<\/p>\n\n\n\n Montesquieu riep niet voor niets op tot scheiding der machten. Hij volgde in de leer van Aristoteles dat macht corrumpeert, en daarom gescheiden moet worden over meerdere mensen en instituten. Het besef van een gebroken wereld leefde heel erg bij hem, en hij vormde een staatsrechtelijk raamwerk die de corrumperende werking zo ver als mogelijk zou moeten indammen. De Amerikaanse Founding Fathers herkenden dit en omarmden dit, en sindsdien is ieder Amerikaans kind met deze wetenschap opgegroeid. Waar Europeanen van generatie op generatie hun landsbestel keer op keer opnieuw lijken uit te vinden zijn de Verenigde Staten, hoe jong het land in verhouding ook is, veel vasthoudender naar hun oerbeginselen. Niet dat daar alles goed gaat, maar dit beeld van de absolute scheiding der machten wordt daar vele malen universeler gedragen en snijdt door alle partijpolitieke scheidslijnen heen.<\/p>\n\n\n\n Wie vormt de wetgevende macht van deze hoven? In Neurenberg legde het tribunaal z\u00e9lf de wet neer in hun definitie van \u2018misdaden tegen de menselijkheid\u20198<\/a><\/sup>. Tegenwoordig baseren de Hoven zich op internationale verdragen en de Universele Rechten van de Mens, zoals verklaard door de Verenigde Naties. Dat zijn geen democratisch vastgelegde wetten en regels. Dat is een wereldbeeld dat in de periode direct na de Tweede Wereldoorlog is neergelegd in de hoop dat dit herhaling zou voorkomen9<\/a><\/sup>. Destijds toekomstmuziek. Een heerlijk streven van wereldvrede en universele saamhorigheid. Tegenwoordig ijdele hoop, zo bleek uit het vervolg in Korea, Vietnam, Laos, Cambodja, Bosni\u00eb, Rwanda en Afghanistan. Prachtig hoe het Afrikaanse grensconflict is opgelost10<\/a><\/sup>, maar dit is het enige resultaat wat deze hoven in 24 jaar activiteit hebben bereikt.<\/p>\n\n\n\n Wat overblijft is de politieke functie van het ICC en het ICJ. En op politieke instanties mag je politiek weerwoord leveren. Ze mogen zich verschuilen achter een gevoel van onafhankelijke rechtspraak, natuurlijk. Maar onafhankelijke rechtspraak bestaat niet. In iedere staatsvorm verhoudt rechtspraak zich direct tot de wetgevende en uitvoerende macht. Niet altijd even gezond en op dezelfde wijze, maar geen evenknie hebben kan niet. Rechtspraak verhoudt zich altijd tot de wetten die het kiest te vertegenwoordigen. Een gebrek daaraan maakt deze instituten in Den Haag het politieke organen. In landen is de rolverdeling vaak strikt gescheiden tussen parlement, regering en rechtspraak middels wetgeving. Maar in de internationale politiek functioneert de rechtspraak louter op basis van de macht die hen wordt gegund of die zij opeisen.<\/p>\n\n\n\n Zou de rechtspraak zich daar zelf bewust van zijn? Vastzittend in een idealistische rol als soevereine scheidsrechter in een wereld waar zij geen macht over heeft, en geen macht aan ontleent. Ze meten zichzelf een bijna goddelijke rol aan over een gebroken wereld. En dat doen ze niet eens volledig zelf, dat is de opdracht die wij, als verdragslanden, relatief vrij van conflict en eensgezind in waarden, aan hen hebben opgelegd. Zij zien het ook wel, hun onmacht en de corruptierisico\u2019s, maar dat drijft hen op natuurlijke wijze tot verdere impuls om hun gezag te laten gelden.<\/p>\n\n\n\n Als we kijken naar de rol van het ICC in de kwestie rond de oorlog in de Gazastrook lijkt het vooralsnog van niet dat zij hun rol volledig vrij van politiek kunnen vervullen. Zij lijken oprecht te geloven dat ze het recht hebben de internationale scheidsrechters te zijn van geopolitieke conflicten. Een dagvaarding van een staatshoofd of regeringsleider is in ieder andere context niets minder dan een oorlogsverklaring. Dat de VS, die het ICC niet eens erkennen, dat als zodanig interpreteert kan dan ook geen verassing zijn. Dat zij maatregelen en sancties gaan treffen ter verdediging van hun bondsgenoten, is dan geen donderslag bij heldere hemel, maar een volslagen logisch gevolg.<\/p>\n\n\n\n De Arabische wereld doet daar niet voor onder. Hoewel zij het wellicht politiek opportuun vinden om het ICC in te schakelen wanneer het hun uitkomt, moeten zij in de basis niets hebben van een rechtbank die hun vaak zwaarbevochten en kwetsbare onafhankelijkheid lijken te passeren. Daarin weten zij zich gesterkt door hun religieuze overtuigingen. Ironisch gezien is het ICC hier een speelbal geworden tussen twee pragmatische kampen, en een idealistisch West-Europa dat zich blijft vastklampen aan de illusie van het internationaal recht.<\/p>\n\n\n\n Wat zouden wij doen, als een gezamenlijke rechtbank van Oost-Aziatische landen besluit onze premier te dagvaarden over het weren van Huawei uit overheidsaanbestedingen? China protesteerde bij het Wereldhandelsorganisatie11<\/a><\/sup>\u00a0en Nederland beriep zich op veiligheid van de cruciale infrastructuur12<\/a><\/sup>. Ware het niet dat hier serieuze geopolitieke belangen spelen, hadden we ze vierkant uitgelachen. Dat hebben de Verenigde Staten jarenlang gedaan, lachen om frivole idealistische projecten. Maar het stadium van humor is hierin allang gepasseerd. Wanneer de rechtspraak zelf een partij begint te worden in een conflict, hoe kan het zich dan nog profileren als blind en belangeloos?<\/p>\n\n\n\n Geen mens kan belangeloos oordelen. Geen rechter kan blind vonnissen. Dat is niets minder dan menselijkheid. Zowel vooringenomenheid als mededogen be\u00efnvloeden hen die de wetgever met hun rechtspraak toevertrouwt. Ach, we weten toch dat er onder de mensen geen ware rechter te vinden is. De mens is daar niet toe in staat. Montesquieu wist dat. De Founding Fathers wisten dat. Iedere christen, iedere moslim en jood wordt met dat besef opgevoed. Maar in een steeds seculierdere en opportunistischere wereld delft dat besef het onderspit en regeert het ideaal van enkelen, zelfs al kost ze dat alles.<\/p>\n\n\n\n En daarom moet er altijd een spiegel worden voorgehouden voor hen die zichzelf stellen op een positie om over anderen te oordelen:<\/p>\n\n\n\n Spreekt u werkelijk recht, raad van rechters? Oordeelt u billijk? Veeleer bedrijft u onrecht in uw hart, uw handen wegen geweld af op de aarde.<\/em>13<\/a><\/sup><\/p>\n\n\n\n Dat is geen beschuldiging om de integriteit aan te vallen. Dat is de dagelijkse belijdenis van ieder mens dat zich bewust is van zijn eigen tekortkomingen, van zijn eigen falen, hoe ideologisch hij zich ook verkleedt.<\/p>\n\n\n\n Auteur: Raoul Michels<\/em><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n Een gespleten wereld Groot nieuws in de wereld van de internationale rechtspraak! Gabonese Republiek is bezig haar militaire basis op het afgelegen eilandje Mbani\u00e9 te ontruimen. Hoe onbenullig het nieuws voor ons in Nederland misschien ook klinkt, de reden hiervoor vinden we in Den Haag. Een langlopend grensgeschil tussen Equitoriaal Guinee en Gabon over olierijke […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":3240,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"[{\"content\":\"ICJ Judgment, Land and Maritime Delimitation and Sovereignty over Islands (Gabon\/Equatorial Guinea), 19 mei 2025\",\"id\":\"631ac0a2-aa50-4056-8873-e270edf52694\"},{\"content\":\"International Military Tribunal (Nuremberg), 1 oktober 1946\",\"id\":\"363cfe1b-d95f-4da1-8e6a-097353c14cf2\"},{\"content\":\"Potsdam Agreement (augustus 1945)\",\"id\":\"3e4a4011-504d-4071-a0ce-ed3abb58ea28\"},{\"content\":\"American Service-Members\u2019 protection Act (ASPA), 2002 (U.S.C. 7421)\",\"id\":\"ebf88b95-12ca-45d9-a4bf-59e8dd42c07b\"},{\"content\":\"U.S. Department of State, Keynote address at the ICC Assembly of States Parties (2009)\",\"id\":\"2c5b6fdd-3bb6-451f-acd7-7bb3b2323531\"},{\"content\":\"Executive Order 14022 (April 2021)\",\"id\":\"8438d8dd-c586-4b93-8b0f-aa4b0ec7f8ff\"},{\"content\":\"James Madison, Federalist No. 51 (1788)\",\"id\":\"eb8c89e9-fe25-47dc-ae78-1612b88549aa\"},{\"content\":\"London Charter of the International Military Tribunal, Article 6, 8 augustus 1945\",\"id\":\"29aeefed-9ceb-4140-8467-069778c65237\"},{\"content\":\"United Nations General Assembly, Resolution 217: Universal Declaration of Human Rights, 10 december 1948\",\"id\":\"48ecd73b-0f4a-4841-99ab-85fd2779202d\"},{\"content\":\"African Union Commission, African Union welcomes the Signature of the Engagement between the Republic of Equatorial Guinea and the Gabonese Republic, 28 juli 2026. In aanvulling hierop heeft Gabon recent al haar militaire aanwezigheid op het eiland Mbani\u00e9 teruggetrokken.\",\"id\":\"e46f95ef-0c6f-4687-8f3e-abff2a2ae9a8\"},{\"content\":\"WTO Council for Trade in Goods, Formal Communication from the People\u2019s Republic of China regarding telecommunications Restrictions.\",\"id\":\"d34829ec-e721-4ca9-bbb0-97e2871f03c4\"},{\"content\":\"General Agreement on Tariffs and Trade (GATT 1994)\",\"id\":\"603a3822-2b0f-4e29-80fc-69f5e238bc7d\"},{\"content\":\"Psalm 58:2-3\",\"id\":\"8b360a59-f406-4a3b-8286-f31a32d1c55b\"}]"},"categories":[77],"tags":[36,76,40,39],"class_list":["post-3241","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-geopolitieke-analyse","tag-raoul-michels","tag-tp-journal","tag-turning-point","tag-turning-point-journal"],"blocksy_meta":{"styles_descriptor":{"styles":{"desktop":"","tablet":"","mobile":""},"google_fonts":[],"version":8}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3241","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3241"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3241\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3242,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3241\/revisions\/3242"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3240"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3241"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3241"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tpusa-netherlands.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3241"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\u201cInternationaal\u201d en \u201cRecht\u201d<\/h3>\n\n\n\n
De Founding Fathers<\/h3>\n\n\n\n
Onafhankelijke rechtspraak?<\/h3>\n\n\n\n
\n